© Janine Doornenbal december 2011-januari 2012

Jonas, je was zo mooi ..... 

Op 6 december 2011 om ongeveer 9.45 uur stond mijn wereld stil, geen doptonen bij de controle van de verloskundige. Hoewel alle signalen onheilspellend waren en ik zeer ongerust was, hield ik er geen rekening mee dat mijn baby overleden was. Mijn zoon Jonas overleed in de 37e week van de zwangerschap.

Ik hield er ook geen rekening mee dat als mijn wereld weer zou gaan draaien, dat het niet meer mijn oude wereld zou zijn en ik nooit meer dezelfde zou worden die ik was. Ik was een onzichtbare moeder geworden met nieuwe levensdoelen en idealen. En soms ook eenzaam, net na het overlijden van Jonas kende ik geen andere ouders waarvan de baby tijdens de zwangerschap overleden waren. Hoe meer ik over Jonas sprak, hoe meer verhalen van stil gedragen verdriet ik hoorde. 

Jonas leerde mij wat onvoorwaardelijke liefde is en ik leerde om hem te verweven in mijn leven. Hij hoort er altijd bij, ook al zijn er soms dagen dat ik minder aan hem denk. Mijn rouw is minder rauw geworden. Jonas mag er zijn in mijn leven, ik mocht rouwen en afscheidsrituelen en zijn plekje creëren. Wij vieren zijn geboortedag met ballonnen, een bloementaart op zijn grafje en voor ons een echt taartje.